บทที่ 4 หมอดูคู่หมอเดา
“ไร้สาระอะไร ฉันพูดเรื่องจริง ของแบบนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะ”
“นอกจากโณจะไม่เชื่อแล้ว โณยังลบหลู่ด้วยค่ะ เราจะเป็นยังไงมันอยู่ที่การกระทำ ไม่ได้อยู่ที่ดวงหรืออยู่ที่หมอดู หมอดูก็คู่กับหมอเดา เชื่อถืออะไรไม่ได้อยู่แล้ว คุณแม่เองก็เพลาๆ เรื่องดูดวงบ้างเถอะค่ะ เอาเงินไปให้หมอดูตั้งเท่าไหร่แล้วไม่รู้จักเข็ด!”
“แกไม่ต้องมาสอนฉัน ทำตามที่ฉันบอกเถอะ ทุกอย่างมันจะดีขึ้นเอง”
“ไม่ค่ะ โณไม่ทำตามที่คุณแม่บอกหรอก ยังไงโณก็ไม่เลิกกับเขา เพราะตอนนี้โณกับเขาอยู่ด้วยกันแล้ว”
“อะไรนะ!”
“โณกับนาวินอยู่ด้วยกันแล้วค่ะ อยู่คอนโดของโณเอง เราสองคนรักกันมาก และอยู่ด้วยกันมาสักพักหนึ่งแล้ว” อรุโณทัยพูดต่อไป เธอพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้คนเป็นแม่ใจอ่อนลง
“ฉันอยากจะบ้าตายกับแกจริงจริ๊ง! ถ้ามันถึงขั้นนั้นแล้วก็ช่วยพาว่าที่ลูกเขยมาให้ฉันดูตัวด้วยนะ”
“ได้ค่ะคุณแม่ เรื่องนั้นไม่มีปัญหา โณจะพาเขาไปเปิดตัวงานแซยิดคุณแม่” เธอบอก
“ฉันจะคอยดู ว่าแกจะพูดเรื่องจริงหรือโกหกฉันกันแน่ คนอย่างแกมีรึจะหาแฟนได้ง่ายๆ เรื่องมากขนาดนี้ใครเขาจะเอา ฉันเลี้ยงแกมากับมือ ฉันรู้หรอกน่าว่าแกเป็นคนยังไง” จรรยพรพูดดัก ทำให้อรุโณทัยอ้ำๆ อึ้งๆ
“โณพูดเรื่องจริงค่ะ ถ้าคุณแม่ไม่เชื่อก็แล้วแต่คุณแม่ เจอกันวันงานแซยิดนะคะ บาย!” อรุโณทัยกดวางสายแม่ไปแล้ว เธอถอนหายใจออกมาเสียงดัง ก่อนที่เสียงรองเท้าจะดังขึ้นจากด้านหลัง
“เมื่อกี๊คุณเอ่ยชื่อนาวิน...” เขาถาม อรุโณทัยสะดุ้ง เธอหันหน้าไปหาเขา เพียงได้เห็นแค่เสี้ยวหน้า หัวใจหญิงสาวก็สั่นระรัว แข้งขาพาลจะอ่อนแรงไปหมด คนบ้าอะไรหล่อชะมัด
“คะ?”
“นาวิน... ที่คุณเอ่ยชื่อเมื่อกี๊นี้ หมายถึงผมหรือเปล่า” เขาเอานิ้วชี้เข้าหาตัวเอง อรุโณทัยรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอจำเขาได้ เขาเป็นช่างภาพคนใหม่ของนิตยสาร และที่สำคัญ... เป็นเพื่อนของรัชณกร คนเดียวกับที่รัชณกรทาบทามให้มาเป็นแฟนปลอมๆ ของเธอ
“เอ่อ... ใช่ค่ะ”
“คุณชื่อโณใช่ไหม” เขาถามอีก อรุโณทัยพยักหน้า
“ใช่ค่ะ”
“แนะนำตัวอย่างเป็นทางการแล้วกันนะ ผมชื่อนาวิน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” เขายื่นมือไปด้านหน้า อรุโณทัยยื่นมือไปจับตามมารยาท มือเล็กสั่นน้อยๆ เขากุมมือเธอไว้แน่น
“รัชบอกผมเรื่องงานแซยิดของแม่คุณแล้ว เรื่องนี้... ผมยินดีช่วยนะ” เขาพูดเรื่อยๆ สบายๆ แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือเธอ จนอรุโณทัยต้องค่อยๆ ดึงมือตัวเองออก ถึงแม้ว่าเขาจะหล่อปานใด แต่เธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายที่จะปล่อยให้ผู้ชายถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้นะ
“น่าอายจังที่จะต้องขอความช่วยเหลือจากคุณ เราเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ” เธอหน้าขึ้นสี นาวินอมยิ้ม
“เพื่อนของรัชก็คือเพื่อนของผม ผมยินดีช่วย ดีเสียอีกผมจะได้มีเพื่อนใหม่ ได้อยู่ออฟฟิศเดียวกันด้วย ผมเองก็เพิ่งมาอยู่เมืองไทย ยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไหร่นัก ยังไงผมคงต้องรบกวนให้คุณช่วยแนะนำผมทั้งเรื่องงานแล้วก็เรื่องการปรับตัวพอสมควร” เขาพูดขณะที่เดินตามเธอเข้าไปยังออฟฟิศ
“ได้เลยค่ะ ฉันยินดี” เธอบอก พอเดินเข้าไปในออฟฟิศ พนักงานต่างมองเธอเป็นตาเดียวกัน อรุโณทัยแอบหันไปยิ้มแล้วก็ยักคิ้วหลิ่วตาให้ เกมนี้เธอเป็นผู้ชนะจ้า
“ยัยโณ! หน๊อยย นังนี่มันร้ายนะคะ พ่อหนุ่มช่างภาพเพิ่งมาทำงานได้วันแรก นางก็เข้าไปตีสนิททันที” ส้มแป้น ช่างแต่งหน้าหันไปเม้าท์กับเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ
“ใช่ แถมยังมีหน้ามายักคิ้วหลิ่วตาให้อีก”
